Browsing by Author "Ocak, Ersan"
Now showing 1 - 3 of 3
Results Per Page
Sort Options
Item Open Access Belgesel sinemanın 3 boyutlu olarak dansla karşılaşması: Wim Wenders'in Pina belgeselinde mecralararasılık(Uluslararası Kıbrıs Üniversitesi, 2016) Ocak, ErsanÜç boyutlu sinema teknolojisi daha çok popüler sinemanın yararlandığı bir film yapımı ve gösterimi teknolojisi olagelmiştir. Diğer yandan, günümüzde, "stereografi" (stereography) adı verilen 3B (üç boyutlu) sinematografinin yaratıcı kullanımı giderek sanat sineması yönetmenleri arasında yaygınlaşıyor. Wim Wenders, Werner Herzog, Jean-Luc Godard, Peter Greenaway gibi sanat sinemasının usta yönetmenleri peş peşe stereografik üç boyutlu filmler yapıyorlar. Bu filmlere bakıldığında, iki ortak nitelik öne çıkıyor. İlk olarak, bu usta yönetmenlerin stereografiden yararlanarak daha çok kurmaca-olmayan, belgesel sanat filmleri yaptıklarını görüyoruz. İkinci olarak da, bu 3B belgesel sanat filmlerinin mecralararası (intermedial) niteliği açık biçimde kendini hissettiriyor. Bu makalede, Wim Wenders'in "Pina" adlı, 2011 yapımı, 3B belgesel sanat filmi odağa alınarak yukarıda ifade edilen temel iki nitelik tartışmaya açılacak. Bir yandan, 3B belgesel sanat sinemasının bir parçası olarak Pina filminin (belgesel) sinema içindeki yeri tartışılırken, diğer yandan, bu filmin mecralararası nitelikleri mekân, zaman, hareket, performans, dans, beden, ve sinema arasındaki ilişkisellikler ve etkileşimler üzerinden ele alınacak. Bu bağlamda, Pina filminde, 3B sinemanın mekânı genişleterek filmi seyrettiğimiz salona dahil etmesi, filmin salonu işgal etmesi ve kaplamasının ne demek olduğu tartışılacak. Bu mekânsal genişlemeyle birlikte edebi anlatının dışında, mecralararası bir anlatının nasıl mümkün olduğu açıklanmaya çalışılacak. Sonuç olarak, Pina filminin edebi olmayan bir anlatı arayışında olması; diğer sanat disiplinleriyle kurduğu açık işbirliği; ve ayırt edici mecralararası niteliği tartışılacak.Item Open Access New forms of documentary: filmmaking within new media(Ediçoes Cine-Clube de Avanca, 2012-07) Ocak, ErsanNew technologies have always been a great potential for artists, who are seeking “new forms” in art. Today, so called “new media” has a great potential for filmmakers, especially for “non-fiction storytellers,” i.e. documentary filmmakers. With the development of new media, new documentary forms emerged on the Internet. These new forms are labeled such as webdocumentary (web-doc), interactive documentary, database-filmmaking, transmedia, non- linear documentary, etc. All of these new documentary forms are done by utilizing not only the computational and telecommunication capacities of the Internet through softwares and apps (applications), but the prevailing use of the Internet as one of the major medium of daily life as well. Today, more and more people are watching and following new forms of documentary on the Internet (especially young generations, who are born into new media). New media documentary, with its distinct features, not only enforce documentary filmmakers to think, imagine, design, and develop documentary projects within new forms, but also enable them to make documentary in different ways. In short, it offers new forms of representation and production for documentary filmmakers. In this paper, I will discuss the distinct features of new media documentary such as its openness to non-linearity in storytelling and interactivity in experience (watching and navigating in a web site); its capacity of a wider distribution; its potential for a more collaborative production. I will elaborate these features in a critical approach to understand what is really ‘new’ in new media documentary.Item Open Access The ultrasound fetal image : the event of birth, female body and medical discourse(2008) Ocak, ErsanThe use of ultrasound fetal image has become common in medical practice. The ultrasound is a contemporary result of a long medical and technological history, in which the human body and its pathologies are known and controlled by medical apparatus. It is a specific form of image produced by what Michel Foucault called the medical gaze. The thesis offers a genealogy of the ultrasound image and then turns its attention to its contemporary use. By taking the obstetrical examination room as a social context, it shows that what is at stake is not merely technological but actually a social relationship, at the center of which visibility plays a fundamental role. This new power context controls and administers both women’s body and the emergent fetal body, which it perceives as an “originary human form.” In the culture at large, the fetus is even turned into a citizen with its rights, a metaphor which the anti-abortion movement used and abused extensively. Reading fetology as well as the fetal image in terms of a social relationship of power, it is demonstrated that the woman’s body is treated as mere environment. However, although technology is an important part of this biopolitics, it can also be read as an extension of human body through which the body knows and complicates itself.